Wie ben ik?

Ik ben Sanne, oftewel De Professionele ADHD'er. Op mijn 28e kreeg ik de diagnose ADHD en toen viel er ineens heel veel op zijn plek.

Al mijn hele leven wist ik dat ik "anders" was. Ik hield niet van drukte, feestjes of verjaardagen. Ik was het liefst buiten, bij mijn familie, tussen de dieren en de natuur. Op school kleurde ik keurig binnen de lijntjes, precies zoals het hoorde. Ik was en ben eigenlijk nog steeds een pro in maskeren. Ik deed wat er van mij verwacht werd en paste mezelf overal op aan. Daarom viel ik nooit op. Van buitenaf leek alles op orde.

‍Ik heb heel wat banen versleten. Alles was leuk, voor even. Bij mijn laatste werkgever heb ik oprecht genoten, tot het me ook een burn-out bezorgde. Grenzen aangeven, rusten, ontspannen, nee zeggen: het waren stuk voor stuk dingen waar ik niet goed in was. En eerlijk, dat ben ik soms nog steeds aan het leren.

‍De uitputting sloop er ongemerkt in. Nachten waarin mijn hoofd maar door bleef draaien, terwijl mijn lichaam allang wilde slapen. Ontspannen lukte niet meer, zelfs niet als ik eindelijk even stilzat. En toch bleef ik mezelf overal naartoe slepen want elke mama moet door, of je nou ADHD hebt of niet, toch? Grenzen aangeven durfde ik niet. Ik vond dat ik mij niet moest aanstellen. Dus deed ik "even" de boodschappen, en kon ik daarna helemaal niks meer. Het huilen, de schuldgevoelens omdat ik weer niet genoeg had gegeven en vooral de gezichten van mensen als ik vertelde dat ik na zoiets kleins even niks meer kon. Die blikken vergeet ik niet snel.

‍Op mijn 29e werd ik zwanger van ons meisje, onze eerste. Wat was ik trots, en ..heerlijk verrassend, ook stabiel tijdens die zwangerschap. Na mijn verlof ging ik vol goede moed weer aan het werk. Na vier maanden viel ik deels uit. Een maand later volledig. De sleutels lagen in de oven. Ik zat op mijn sloffen, zonder broek, in de auto (het was zomer, in mijn verdediging). En voor de zoveelste keer was ik de melk voor mijn dochter vergeten. Het lukte gewoon oprecht niet meer.

‍Dát moment zette me aan het denken. De reden bleek ADHD en ook een stukje jeugd dat anders liep dan anders, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

‍Sindsdien zie, hoor en lees ik hoeveel mensen stiekem struggelen met ADHD, zonder de juiste hulp of tools om te mogen groeien. Om vooral ook te accepteren wie ze zijn: prachtig, uniek en ontzettend waardevol voor onze samenleving. Er wordt in mijn ogen te vaak op de negatieve kanten gedrukt. Ik wil de wereld juist laten zien dat ADHD, mét de juiste hulp, ook mooi mag zijn.